Andrzej Kmicic!
Polecane strony: Natryski regały magazynowe Schody
Andrzej Kmicic to bohater „Potopu” Henryka Sienkiewicza. Był typowym przedstawicielem szlachty XVII w., niezwykle szlachetnym patriotą, odważnym, wesołym człowiekiem, zdolnym do miłości i nienawiści. Miał też, oczywiście, i wady: był dumnym, butnym awanturnikiem, ceniącym sobie dobraną kompanię i swawolne życie. Nawykł do ryzyka, zachowywał się jak pospolity hulaka. Przez swoje „wybryki” w Lubiczu, a następnie Upicie i Wołmontowiczach (które puścił z dymem), popadł w konflikt z otoczeniem, stracił zaufanie ukochanej Oleńki. Później, wyklęty przez nią samą i jej opiekunów – „szaraczków” – uformował oddział Tatarów i porwał narzeczoną, a następnie został pokonany w walce przez Wołodyjowskiego. Zdawało się że nie miał już wyjścia, że stoczył się na samo dno. Tak pewnie byłoby w życiu, ale na szczęście Sienkiewicz obmyślił to inaczej. Powróciwszy do zdrowia, Kmicic wpadł w sidła Janusza Radziwiłła, a następnie został obwołany zdrajcą. Nie był to czyn umyślny, ale po prostu Radziwiłł był zręcznym dyplomatą, a pan Andrzej w ogóle nie interesował się polityką i tak dalece zaufał magnatowi, że uznał go za zbawcę ojczyzny. Dopiero później, po rozmowie z Bogusławem zrozumiał, że uczynił źle i postanowił się zmienić oraz dokonać zemsty. Po porwaniu Bogusława i jego brawurowej ucieczce Kmicic zmienił nazwisko na Babinicz i stał się gorliwym patriotą. Niejednokrotnie narażał swe życie, postępował bardzo bohatersko. Do takich właśnie czynów należy zaliczyć wysadzenie kolubryny szwedzkiej, rozprawienie się z Kuklinowskim jak za starych, dobrych czasów. Motywacją dla niego było działanie w obronie Rzeczpospolitej, pragnienie jej ratowania, odzyskanie dobrego imienia i zrehabilitowanie się w oczach ukochanej, by odzyskać jej serce i zdobyć rękę.